متفرقه

رولزرویس سیلور گوست؛ تاریخچه و مشخصات Rolls-Royce Silver Ghost

admin1 نظرات: ۰ 51 ثانیه پیش زمان تقریبی مطالعه: 3 دقیقه

رولزرویس سیلور گوست با نام رسمی اولیه Rolls-Royce 40/50 H.P. در سال 1906 معرفی شد و طی نزدیک به دو دهه، نقش مهمی در شکل‌گیری اعتبار مهندسی رولزرویس داشت. در این گزارش دیلی تک، تاریخچه مدل، منشأ نام Silver Ghost، ساختار فنی، آزمون‌های استقامت و آمار تولید آن بر پایه اسناد انگلیسی‌زبان Rolls-Royce Motor Cars مرور شده است. نام «سیلور گوست» در آغاز به کل خانواده 40/50 H.P. تعلق نداشت و برای یک شاسی مشخص انتخاب شده بود؛ با مشهور شدن همان خودرو، این عنوان به‌تدریج به نام شناخته‌شده کل سری تبدیل شد.

40/50 H.P. چگونه به Silver Ghost تبدیل شد

رولزرویس در سال‌های ابتدایی فعالیت خود چند مدل مختلف تولید می‌کرد، اما کلود جانسون، مدیر تجاری شرکت، پیشنهاد تمرکز بر یک خودروی سطح بالا را مطرح کرد. هنری رویس بر همین اساس مدل 40/50 H.P. را توسعه داد. عدد 40 به رتبه مالیاتی قدرت موتور بر اساس فرمول Royal Automobile Club بریتانیا اشاره داشت و عدد 50 بیانگر قدرت واقعی اعلام‌شده موتور بود.

این خودرو در زمان عرضه یک شاسی متحرک بود و مشتری بدنه را جداگانه به شرکت‌های متخصص سفارش می‌داد. به همین دلیل ظاهر، نوع کابین و کاربری خودرو می‌توانست با توجه به سازنده بدنه و سفارش مالک تغییر کند.

داستان شاسی 60551 و نام Silver Ghost

در سال 1907، کلود جانسون شاسی شماره 60551 را برای فعالیت‌های تبلیغاتی شرکت انتخاب کرد. طبق آرشیو رسمی رولزرویس، این خودرو دوازدهمین شاسی از سری 40/50 H.P. بود. بدنه با رنگ نقره‌ای تکمیل شد و بخش‌هایی از تزئینات خارجی نیز روکش نقره داشتند. جانسون نام «The Silver Ghost» را برای آن انتخاب کرد؛ عنوانی که به رنگ خودرو و کارکرد آرام و کم‌لرزش آن اشاره داشت.

این خودرو در نمایشگاه‌ها و برنامه‌های عمومی رولزرویس حضور پیدا کرد و توجه مطبوعات خودرویی را جلب کرد. نام Silver Ghost در ادامه چنان با 40/50 H.P. پیوند خورد که کل سری با همین عنوان شناخته شد. رولزرویس در سال 1925، هنگام معرفی New Phantom، این نام را به‌صورت رسمی برای مدل در حال خروج به کار برد.

«سیلور گوست، به‌احتمال زیاد مشهورترین مدل رولزرویس در تمام تاریخ این برند است.» – Rolls-Royce Motor Cars

موتور شش سیلندر و راهکارهای کاهش لرزش

رولزرویس سیلور گوست در ابتدا از موتور شش سیلندر خطی با حجم 7036 سی‌سی استفاده می‌کرد. از سال 1910 حجم موتور به 7428 سی‌سی افزایش یافت. آرایش سیلندرها به شکلی طراحی شده بود که موتور عملاً به دو مجموعه سه‌سیلندر تقسیم می‌شد. رولزرویس همچنین از دمپر هارمونیک روی میل‌لنگ استفاده کرد تا لرزش‌های ناشی از فرکانس‌های تشدید کاهش پیدا کند.

این ویژگی در دوره‌ای اهمیت داشت که موتورهای شش سیلندر بزرگ هنوز با چالش لرزش روبه‌رو بودند. طراحی موتور و کنترل لرزش، نرمی مکانیکی را به ویژگی شاخص Silver Ghost تبدیل کرد. قدرت واقعی اعلام‌شده برای مدل 40/50 H.P. هنگام معرفی حدود 50 اسب بخار بود.

آزمون استقامت 1907 و پیمایش نزدیک به 15 هزار مایل

شاسی 60551 در Scottish Reliability Trial سال 1907 شرکت کرد و حدود 2000 مایل را بدون توقف فنی اجباری طی کرد. پس از این رویداد، رولزرویس برنامه‌ای طولانی‌تر ترتیب داد و خودرو به‌طور پیوسته میان لندن و ادینبرو رفت‌وآمد کرد.

این برنامه، به‌جز توقف روزهای یکشنبه، تا رسیدن مسافت به نزدیک 15 هزار مایل ادامه یافت و رکورد استقامت تازه‌ای ثبت شد. کلود جانسون شخصاً حدود 4000 مایل نخست این مسیر را رانندگی کرد. در دوره‌ای که کیفیت جاده‌ها و دوام قطعات محدودیت جدی برای سفرهای طولانی ایجاد می‌کرد، چنین آزمون‌هایی برای سنجش قابلیت اطمینان خودرو برگزار می‌شدند.

نسخه 1701 و آزمایش لندن تا ادینبرو در 1911

در سال 1911 شاسی شماره 1701 برای London–Edinburgh Trial آماده شد. مقررات این رویداد خودرو را وادار می‌کرد کل مسیر رفت‌وبرگشت را با دنده بالا طی کند. Silver Ghost مسافت 799 مایل را با میانگین سرعت 19.59 مایل بر ساعت پیمود و مصرف سوخت آن بیش از 24 مایل به ازای هر گالن گزارش شد.

پس از پایان آزمون، آزمایش سرعت نیم‌مایلی انجام شد و سرعت 78.2 مایل بر ساعت ثبت شد. همان شاسی بعداً با بدنه سبک و آیرودینامیک‌تر در پیست Brooklands به سرعت 101.8 مایل بر ساعت رسید و نخستین رولزرویس ثبت‌شده با سرعت بالاتر از 100 مایل بر ساعت شد.

موفقیت‌های 1913 و نسخه Continental

سال 1913 برای رولزرویس سیلور گوست با حضور در Alpine Trial همراه بود. تیم کارخانه رولزرویس با سه خودرو و یک ورودی خصوصی در این رقابت شرکت کرد و مقام‌های اول و سوم را به دست آورد. خودروها برای مسیرهای کوهستانی، سرعت بالا و فشار مداوم آماده شده بودند.

پس از این مسابقه، تقاضا برای نسخه‌ای با مشخصات نزدیک به خودروهای رقابتی افزایش یافت و رولزرویس مدل Continental را عرضه کرد. این خودروها با لقب Alpine Eagle نیز شناخته شدند. نسخه Continental در نخستین Spanish Grand Prix با رانندگی Don Carlos de Salamanca پیروز شد و سه دقیقه زودتر از رقیب بعدی از خط پایان گذشت.

بدنه سفارشی و تفاوت میان خودروهای تولیدشده

رولزرویس در آن دوره شاسی، موتور و مجموعه‌های مکانیکی را تولید می‌کرد و ساخت بدنه نهایی معمولاً به کوچ‌بیلدرها سپرده می‌شد. خریداران می‌توانستند بدنه‌های تورر، لیموزین، لاندولت و فرم‌های سفارشی دیگر را انتخاب کنند.

به همین دلیل نمی‌توان برای تمام Silver Ghostها یک طول، وزن یا فرم بدنه ثابت تعیین کرد. فاصله محوری نیز در طول دوره تولید تغییر کرد و نمونه‌های کوتاه و بلند وجود داشتند. برای شناسایی دقیق یک Silver Ghost تاریخی، شماره شاسی، سال تولید، کشور ساخت و نام سازنده بدنه اطلاعات اصلی خودرو را مشخص می‌کنند.

تولید در بریتانیا و کارخانه Springfield آمریکا

طبق آمار 6173 دستگاه رولزرویس سیلور گوست Silver Ghost در بریتانیا ساخته شد و 1703 دستگاه دیگر در کارخانه آمریکایی شرکت در Springfield ایالت Massachusetts تولید شد. نمونه‌های Springfield نیز با بدنه‌های متناسب با سفارش مشتریان تکمیل می‌شدند.

هنری رویس در طول دوره تولید اصلاحات فنی متعددی روی 40/50 H.P. اعمال کرد. در سال 1921 کار روی جانشین این مدل آغاز شد و در ماه مه 1925 رولزرویس New Phantom را معرفی کرد. در همان اعلام رسمی، Silver Ghost به‌عنوان نام مدل قدیمی تثبیت شد.